შენ გაირყვნები

შენ გაირყვნები

შენ გაირყვნები, აშკარა არის
ვჭვრეტ შენს დაცემას წინასწარულად 
შენი სხეული ნაკანდაკარი, ხელიდან ხელში წავა ფარულად

შენ გაირყვნები როგორც ბიანკა, მე ესე ვიცი, მე ესე მჯერა
შენ გაირყვენბი ო ისე ტლანქად, როგორც არავინ გარყვნილა ჯერა 
შეკვეცილ გრძნობით სხვის ნებას დაღლი, დაგეწურება მკერდი მტევნებად 
და სადაც წახვალ ვით ქუჩის ძაღლი, სიძვა მრუშობა აგედევნება

მოგენატრება ეს სიყმაწვილე, როცა სულს შლიდი ლამაზ სხეულად 
და იტყვი რატომ დავანაწევრე, მე სიყვარული ხარისხეულად
რა მომელოდა და რა დამარკვეს, 
ნუთუ ეს არის ჩემი მიზნები
სულის სალაროს რადა ვხდი სარკველს, რისთვის ვინთები რისთვის ვიღგზნები 

მაგრამ თუ გნახე ო სულის მეფევ
სადმე აკრული ქუჩის ბნელ კუთხეს
მოვალ და ჩემი ხელით ავკრიფავ
მაგ შიშველ ტანზე დაყრილ ნაფურთხებს

არც ჩამოკრული, არც საყვედური
გულში ჩაგიკრავ, სულს დაგპირდები
მე უბედური და ბედნიერი გულში ჩაგიკრავ და ავტირდები

გეტყვი რომ რა ვქნა, მიყვარხარ ისევ, გამომიწოდე მომეცი ხელი 
თუ პირველობა მე არ მაღირსე, ვიქნები მაინც უკანასკნელი

მდუმარე ლაშქარი

ჰეი, საით მიდის მდუმარე ლაშქარი,
სისხლიან აბჯარში მჯდარი,
არაგვის ტოტივით დამშრალი,
ფეხქალამნიანი ჯარი?

– ბატონი არ ჰყავდათ ერთგულებს მეფეთა
და ლაშქარს მედროშედ ვინ უდგას თავში?
– სამასნი არიან... და სამას ლეგენდას
შავი ანგელოზი მიუძღვის ცაში...

მამულო, ეგების სიკვდილშიც ფხიზლობენ
ლაშარის, ლომისის, გუდანის ყმები,
შეგუებულან მარადისობას,
როგორც ქარქაშებს ხმლები...

წინ, მეეტლევ! 
ეგ ცხენები გააქანე, გააქანე! 
მსურს, რომ ერთხელ კიდევ ვნახო გაზაფხულის მთები მწვანე, 
მსურს, რომ დაფნით გადავხლართო მძიმე ფიქრთა 
ოკეანე... 
წამიყვანე! 
მთები! როგორ შვენის მათზე გაზაფხულის ბუჩქ-ფოთოლი, 
როგორ შვენის ველზე ნამი, გამჭვირვალე, როგორც ბროლი. 
ცა ისეა მოწმენდილი, ცა ისეა შეუმკრთალი, 
რომ ანგელოზს დაინახავს მოდარაჯე კაცის თვალი. 
კიპარისი ისე ღელავს, ისე ღელავს, ისე ღელავს, 
ისე ტოკავს, ისე ტოკავს, როცა ქარი გადათელავს, 
წყარო, კლდეში მოჩუხჩუხე, წვეთანკარა, ვით ცის ვნება, 
დაფნის ბუჩქთა მწვანე ჩარჩოს ეომება, ეხეთქება. 
და ჩანჩქერი, მთით ნასხლეტი, დაფერილი დილის სხივით, 
ძირს ეშვება და იფრქვევა და გადადის რძის ქაფივით. 
ვდგავარ მთაზე... და სიჩუმის იდუმალი მესმის ენა 
და მიტაცებს სწრაფი ფრთებით პოეტური აღმაფრენა. 
ვხედავ სურებს, ვხედავ დაფნარს, ვხედავ მდუმარ ნასაკირალს, 
ვხედავ სოფლებს სიცოცხლისას, განახლების თვალით მზირალს. 
ჩუმად! ვიღაც მღერის მთაზე... რა ძალაა ამ ტკბილ ხმაში, 
არსად ისე არ მღერიან, როგორც აქ, ამ ქვეყანაში, 
არსად, არსად არ არსებობს ბრძოლის ჟინი, ბრძოლის ქარი, 
არსად ისე არ გადმოხეთქს უკმარობის ნიაღვარი, 
და არსად მთელ ქვეყანაზე არ ჰკოცნიან ისე ვნებით, 
ისე ცეცხლით, ისე ჟინით და იმგვარი გატაცებით. 
ვერსად ისე ვერვინ გაგხვევს გამოუცნობ ცეცხლის ტბაში, 
როგორც ლერწამ-ქალწულები აქ, ამ წარმტაც ქვეყანაში. 
და, მეეტლევ, 
თუ მათ ალერსს ვერ ვეღირსე, გეთაყვანე, 
საალერსოდ ისევ მიწვევს გაზაფხულის მთები მწვანე... 
მაშ, გარეკე ეგ ცხენები, 
სადმე შორს, შორს წაიყვანე, 
გამაქანე, 
გამაქანე!